Reeds één week voorbij

Wat een immens signaal is dit! Eén virus haalt de mensheid helemaal onderuit. De ver-van-ons-bed-show schoof elke dag een beetje dichterbij en voor we het wisten sloot menig restaurant… De afhaalmogelijkheden bleken eindeloos, genoeg eten om gedurende de drie quarantaineweken thuis restaurantje te spelen. Winkels sloten, eerst enkel gedurende de weekends, enkele dagen later permanent. Een lockdown drong zich op… Essentiële, levensnoodzakelijke verplaatsingen werden nog toegelaten, voor alle andere dingen gold de slogan “Blijf in uw kot!”.  Sporten werd aangeraden, maar niet te intensief en slechts met maximum 2 personen…

Mensen werden hamsteraars, winkelrekken bleven leeg. Het overlevingsinstinct stak de kop op, elk mens kreeg de gedaante van een potentieel gevaar.

En elke dag kwam er een extra golf van besef binnen. Besef dat dit weleens zeer lang zou kunnen duren. Besef dat we vechten tegen een onzichtbare vijand die zich overal kan verstoppen, die ervoor kan zorgen dat je al je geliefden besmet. Besef dat jij een gulzige moordmachine kan zijn als je je niet aan de regels houdt. Besef dat 2020 een jaar wordt waar de nachten zullen bestaan uit nachtmerries en piekeren, de dagen uit online lessen en nieuwsberichten. Vluchten werd elke dag minder en minder waarschijnlijk…

Het lot

Ik geloof zeer sterk in het lot. Niets in deze wereld is toeval. En tussen alle doden en het lijden door, zie je glimpjes van solidariteit en liefde de kop opsteken.

Tevens is enkel nog je eigen aanwezigheid toegelaten. De klusjes in huis raken allemaal afgewerkt, social distancing is de norm… Weglopen van jezelf is niet meer mogelijk… Hier en daar zie je mensen puurder worden, evolueren naar wie ze echt zijn zonder schijn hoog te moeten houden, zonder sociaal contact.

Ergens hoop ik dat de gruwelijke, harde mensheid van weleer gedurende deze weken wordt getransformeerd naar een groep van allemaal hartelijke individuen. Individuen die zagen hoe kwetsbaar de mensheid is, hoe we op het einde allemaal in hetzelfde schuitje terechtkwamen. Laat het een idee zijn om te handelen vanuit het gevoel dat nu leeft en dat voor altijd!

Moeder Natuur

En Moeder Natuur… Die juicht, springt en glittert! Het wordt lente. En deze lente lijkt alles precies veel intenser.. Groene blaadjes, fluitende vogeltjes, helblauwe lucht… Het klimaat lijkt zich opnieuw een beetje op orde te stellen. In alle landen waar de lockdown al enige weken bezig is, krijgen de dieren vrij spel. Dit leidt toch magische taferelen waar de zelfregulerende eigenschappen van de natuur duidelijk worden.

De mens is slecht een miniem deeltje van dit alles. Het grote probleem is dat we ons superieur voelen. Superieur omdat we kunnen denken en daarmee alles naar onze hand willen zetten.

Laat Covid-19 het signaal zijn! En laat vooral los dat dit allemaal toevallig ontstond… Dit is een alarmbel van Moeder Natuur… Denk hier maar eens over na!

Veel liefs!

Elien

2 thoughts on “Reeds één week voorbij”

  1. Dit is heel mooi verwoord Elien.Ik ben ontroerd,het pakt me omdat ik mij daar volledig in herken.
    Zo wijze inzichten van zo een jong persoon!!!!
    Dank daarvoor,we blijven positief denken,dat zeker!
    Liefs
    Gerda

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *