Hoe mijn Pastel ontstond…

Ik krijg dikwijls de vraag waarom ik mijn Pastel de Buceo heb opgericht. Wel eigenlijk is dat helemaal niet te verwonderen. Vroeger, als klein vrolijk meisje deed ik niets liever dan bakken. Eerst samen met mijn mama met als voorname rol ‘de pot uitlekken’. Later steeds meer zelf, voornamelijk cake was mijn dada. Heerlijk vond ik het, hoe die rijkelijke geur de keuken vulde, hoe er een brede glimlach op mama’s gezicht verscheen als ze merkte dat haar dochter had gezorgd voor een zalig smeltend baksel. Die vreugde, blijheid en geborgenheid brachten me zo’n warm gevoel, precies of de wereld voor een moment minder hard en gruwelijk werd. Er sloop iets binnen, iets magisch… Ik bakte erop los. En zelfs toen, op 9-jarige leeftijd, kreeg ik al bestellingen binnen. Mijn oma, trouwste fan en zoetebek van het eerste uur, vroeg me bijna wekelijks om een cake te maken. Want “Elientje, ik kan dat echt niet zo goed als jij. Geen idee wat het is maar mmmmmmm”. De vuile vaat die ik dan ook achterliet voor haar laten we even buiten beschouwing. Elke vakantie bestond uit een keuken bomvol gebak.

De jaren vorderden, tijd werd kostbaar en mijn bakvirus ging in rusttoestand. Het leven werd vijandig en commentaar op mij als persoon niet bij te houden. Eten bleek mijn troost met alle gevolgen vandien… Op een gegeven moment zwaaide ik het roer om, zocht een nieuwe levensstijl en werd langzaam aan terug die vrolijke Elien die huppelend en fluitend door het leven danste. Hop, daar kwam ook dat bakvirusje weer tot leven. Maar met een nieuwe focus, namelijk suikervrij. Stapje voor stapje won ik kennis in, zocht ik naar nieuwe dingen en testte uit. Zo ontstond gaandeweg mijn Pastel de Buceo. De start van een lang en mooi verhaal.

Vandaag blik ik even terug op het voorbije jaar, één jaartje Pastel de Buceo… Bestellingen, lachende gezichtjes en nachtelijke bakavonturen tot Covid-19 zijn intrede deed. Het toonde me nogmaals hoe kwetsbaar en nietig de mensheid is, hoe hard we mijn droom nodig hebben. En die droom kreeg gedurende die periode alsmaar meer vorm. Toen de teugels wat losser werden schoot ik in gang: bijscholingen, experimenteren, bijleren en doelen stellen. Nog een lange weg te gaan, maar één ding is zeker: the best is yet to come!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *